Geen vaarwel, wel tot ziens!
Mar 26th 2018, 17:53, by lenavanderheyden
Onze laatste week zit erop. De lesjes zijn gegeven, therapieën zijn voorbij en het afscheid is genomen. Wauw, wat een prachtervaring. Beide hebben we een internationale en interculturele stap gezet die ons ongetwijfeld nog lang zal in het hart zitten. Een mooi moment voor een terugblik op onze rol als ergotherapeut binnen Petit Château.
Acht weken geleden gingen wij van start als leken binnen deze setting. Bij de eerste contacten met de bewoners werd al snel duidelijk dat iedereen hier met een eigen verhaal toekomt en met een onzekere toekomst verblijft. Het woord “vluchteling” kreeg voor ons een extreem ruime betekenis.
Voor de vrouwen stelden we als doel om hun de mogelijkheid te geven zich ontspanningsactiviteiten te gunnen en hun eigen identiteit te creëren. Dit werd ongetwijfeld een mix van hun culturele oorsprong en hun verblijf in de westerse cultuur. Dit deden we aan de hand van laagdrempelige activiteiten, gezien het moeilijk was een grote groep vrouwen te motiveren tot deelname. Het delen van culturele aspecten als muziek, maaltijden, … stonden hier centraal als medium.
Ook binnen de tienergroep stelden we specifieke doelen omtrent rollen en identiteit. Ondanks het feit dat er slechts twee contactmomenten hadden merkten we toch een vertrouwensband opgebouwd te hebben met hen. Via informele gesprekken tijdens interventies (voornamelijk creatieve sessies) kwamen we hun beeld op de toekomst te weten. Hier werd duidelijk dat de meeste liefst in België zouden blijven, “wat hier stelen de mensen niet, hier zijn we veilig”.
Celien ging met haar volgcliënt aan de slag naar aanleiding van het merken van een achterstand betreffende fijne motoriek. Haar volgcliënt was zeven jaar oud maar kon nog geen pincetgreep, geen correcte schrijfhouding en ook wat betreft knippen bleek hij een gebrek aan oefening te hebben. Net dat creëerde zij acht weken lang voor hem: de mogelijkheid om ervaring op te doen, oefenmomenten om te werken aan deze vaardigheden.
De volgcliënt van Lena was een psychotische man. Hierbij werd vooral gewerkt rond stabilisatie en structuur. Het vinden van een zinvolle dagbesteding en het trainen op onderhoud van de leefomgeving bracht de cliënt een stuk verder. Het gebruik van schema’s, vrijetijdsactiviteiten en creatieve therapie werden hier ingezet als medium.
Er was ook een gezamenlijke cliënt, een vrouw met vermoeden van depressie waar het kind moeite had met het eten van volwaardige maaltijden. Enkele kooklessen en praktische tips omtrent presentatie van voeding voor kinderen maakte dat het kind na acht weken a.d.h.v. vers gemaakte soep een volwaardige maaltijd probleemloos kon eten. Dit lijkt een kleine stap, maar voor de moeder betekende dit een lichtje in tijden van chaos.
En dan onze kindergroep, onze lieve, leergierige, niet – schoolgaande kinderen. Hierbij was het onze taak de schoolse vaardigheden te onderhouden. Via tal van integratiespelletjes leerde we hen per thema steeds wat nieuwe Nederlandstalige woorden aan. Ook sociale vaardigheden kwamen hier in voor. Het viel ons alle twee op hoe de kinderen van het spelen met broer en zus evolueerde naar spelen met leeftijdsgenoten. Mission accomplished!
Nadat we de kinderen verwittigd hebben dat zij nu drie weken vakantie hebben en we afscheid genomen hadden van het team, kreeg ons cultureel verhaal een onverwacht vervolgd. We werden uitgenodigd op het huwelijk van onze collega animator. Ons eerste Marokkaans huwelijk, een voor ons grote interculturele eer. Wordt vervolgd…
Bedankt Klein Kasteeltje, merci Petit Château, thanks Little Castle,
شكرا قلعة صغير
Tot snel!

Celien en Lena

(English version under the pictures)

Tras un mes de estancia en un pequeño pueblo llamado Ciudad Dario, situado al Norte de Nicaragua queremos contarles algunas de las cosas que hemos estado haciendo y viviendo en estos días.
Los primeros días como os podéis imaginar fueron muy movidos y nos costó un poco adaptarnos… pero finalmente llegamos a la sala de Terapia Ocupacional (foto). Pasamos dos semanas enteras evaluando y planificando la que sería nuestra intervención. (foto 1)
Nos ha llamado mucho la atención la inaccesibilidad de algunos caminos para llegar a las viviendas. Esto, a veces les dificulta mucho el poder llegar a centros en los que recibir tratamiento. Pero aun así sacan la fuerza y encuentran las maneras de poder llegar a estos lugares. (foto 2)
Por ello dos días por semana nos desplazamos a las comunidades, acompañando al fisioterapeuta y la psicóloga, para poder trabajar también con los niños y las niñas con discapacidad que viven en la zona rural. (foto 3 y 4)
Los otros tres días de la semana estamos en la sala de Terapia Ocupacional atendiendo a niños, niñas jóvenes y personas adultas con distintas discapacidades. En las tardes trabajamos en grupo y por las mañanas trabajamos de forma individual. Nuestro objetivo con todas ellas es promover la máxima autonomía posible en sus hogares y en su entorno más cercano.
Con los grupos trabajamos actividades más especificas aplicadas a la vida diaria, tanto actividades básicas como instrumentales. En las sesiones individuales trabajamos todas las habilidades y destrezas necesarias para posteriormente poder adquirir las actividades de la vida diaria (foto 5).
Tenemos la suerte de contar con dos fisioterapeutas, Eduardo y Magalí, que nos están acompañando y apoyando desde el primer día que llegamos. Además trabajamos conjuntamente para poder desarrollar lo mejor posible nuestras intervenciones.

Estamos muy agradecidas por todas las experiencias que estamos viviendo, la confianza de todas las familias y todos los aprendizajes que nos están brindando diariamente.

After a month in Ciudad Dario, a town located in the North of Nicaragua, we would like to tell you few things that we have been doing and living in that period.

The first days, as you can imagine, we were very busy and it took us time to be adapted into the new country… and, finally, we arrived at the Occupational Therapy clinic. We spent two weeks evaluating and planning how our intervention was going to be. (image 1)

We have been surprised by the inaccessibility of some of the roads that we used to reach some houses. Sometimes they make very difficult for them to go to the town center where they can receive the proper treatment. But no obstacle is enough for them and they find strength to reach these places. (image 2)

For this reason, twice a week we moved to the rural area, with the psychologist and the physiotherapist, to work with the children with disabilities who live there. (images 3 and 4)

The other three days of the week we were in the Occupational Therapy clinic tending to children, young people and adults with different disabilities. In the afternoons we worked in groups and in the mornings we worked individually with the patients. Our goal with all of them was to promote the maximum autonomy at home and in their closest environment.

When we work in groups, we practice specific activities applied to daily living, basic and instrumental activities. In the individual sessions we work all the skills and abilities necessary for an independent life. (image 5)

We are glad to have two experienced physiotherapists, Eduardo and Magalí, who have been accompanying and supporting us since the first day we arrived. We also worked together to develop our interventions so we have the best results with our patients.

We are so grateful of all the experiences we are living, grateful to all the trustworthy families that worked with us and grateful of all the knowledge that they gave us every day of that month.

Inez and Sien are doing internship in our project Jana-Pawla 2 in Jaszkotle katy Wroclawskie Poland. They are very fond to have that opportunity to do three weeks of practice as OT students there and feel that they are growing in a personal and in an professional way as well . 
Doing practice in a so called “non traditional practice place” is a good experience. They have to lean on their competences they learned in the last two years and use it there. Important aspect of this experience is of course also the intervision method they have to use there. 

Thanks Inez and Sien for sharing your story.

Momenteel lopen wij 3 weken stage in het John Paul II health Care house for children in Polen. Dit hebben we kunnen verwezenlijken met dank aan het TAPAS project. Deze stageplaats biedt ons de kans om zelfstandig en kritisch te kunnen kijken naar het werkveld Ergotherapie. Aangezien er binnen dit centrum geen ergotherapeut aanwezig is, worden we niet zo intensief begeleidt zoals in België.
We worden hier gestimuleerd om creatief aan de slag te gaan met onze therapieën. Daarnaast krijgen we ook de mogelijkheid om te proeven van voor ons nog onbekende methodieken : shantala massage, sherborne en vojta.
Onze dagen hier worden gevuld met maaltijdbegeleiding, groepstherapie, individuele therapie, zelfstandigheidstraining en therapeutisch spel aanbieden. Bij de start van de eerste dag kregen we elk 3 volgkindjes tussen 0-3 jaar die we gedurende de stage mogen behandelen. Onze individuele therapieën voor hen zijn gericht op fijn motorische vaardigheden, zelfstandigheid (aan/uit kleden, handen wassen, tanden poetsen en zelfstandig eten), aandacht en concentratie. Bij het bieden van groepsactiviteiten werken we rond de sociale vaardigheden (beurt afwachten, delen, samen spelen, respectvol omgaan met anderen, rekening houden met anderen en emoties onder controle houden).
We kregen de kans om onze kijk op ergotherapie te vergelijken met die van de Poolse studenten. Dit hebben we gedaan aan de hand van een presentatie hoe ergotherapie bij ons in België is en met interactieve vragen.
Wil je graag wat zelfstandiger worden, deze stageplaats biedt een unieke ervaring om u eigen kunnen te ontdekken. Bij ons is dit alvast zeker gelukt en hebben we er een fijn avontuur aan over gehouden dat ons altijd zal bij blijven.
Studenten Ergotherapie – Odisee

Inez Barbé en Sien De Lathauwer

En we zijn weer vertrokken met onze tour langsheen Vlaamse hogeschool opleidingen ergotherapie. Onderwerp: “Ergotherapie bij asielzoekers”. HOWEST was vorige donderdag aan de beurt. Enthousiaste tweede jaar studenten. Alles vanuit en tenvoordele van de TAPAS associatie.
Binnenkort HOGENT, VIVES Brugge, …
Laat maar horen wanneer we bij jullie kunnen langskomen.

We started again with our tour around Flemish programms for OT. Subject of the guestlecture: “OT and assylum seekers”. Last Thursday we were in HOWEST Kortrijk.

Next visits will be HOGENT and VIVES Brugge.

Don’t hesitate to invite us for that subject in your own training programm.

Zeven weken stage in het meest multiculturele kasteel van België. We nemen je mee voor een blik achter de schermen.

Petit château is een plaats waar je je in eigen land toch een beetje buitenlander voelt. Een samensmelting van verschillende culturen, mensen met allemaal eigen waarden en normen, andere gebruiken, elk zijn eigen taal. Kortom: een vat vol diversiteit met één gemeenschappelijk kenmerk, asiel.

De mensen die hier verblijven, zijn allemaal hun eigen land ontvlucht en wachten/hopen nu op een nieuwe thuis om hier aan een nieuwe (en betere) toekomst te bouwen. Er is plaats voor ongeveer 850 mensen: alleenstaande mannen, vrouwen met kinderen en gezinnen. Al deze mensen hebben de stap gezet om van een nieuw land hun (tijdelijke) thuis te maken. Voor velen is dit een traumatische ervaring die zij de rest van hun leven zullen meedragen.

Wij waren hier aan het werk als ergo’s. Onze opdracht bestond erin om wekenlang activiteiten te organiseren voor de bewoners. Hieronder volgt een korte samenvatting per doelgroep die we zagen.

De niet-schoolgaande kinderen (3-6 jaar) waren kinderen die, gezien het einde van het schooljaar, niet meer terecht konden op school. Zij zaten een hele dag op hun kamer of speelden buiten, maar hadden niet veel speelgoed dat hen stimuleert. De meeste kinderen hadden reeds een grote achterstand opgelopen door de reis. Door activiteiten te doen, kon hun niveau behouden blijven. Deze activiteiten werkten ontwikkeling stimulerend. Deze activiteiten kleedden we steeds in volgens een bepaald thema, meestal een creatieve activiteit waar ook taal, cultuur en schoolse basisvaardigheden aan bod kwamen.

De volwassen mannen (18+) waren met velen aanwezig. Zij leven met ongeveer 20 samen op grote slaapzalen. Elke dag zijn er enkelen die klusjes doen, anderen gaan naar de les, maar het overgrote deel deed een hele dag niets. Zij lagen dagen, weken, maanden op hun bed zonder ook maar iets te ondernemen. Door in te spelen op hun interesses probeerden we ze te activeren en laten participeren met sportactiviteiten. Dit medium bracht de meeste deelnemers tot handelen om occupationele deprivatie tegen te gaan.

De adolescenten brachten de meeste tijd van hun dag op school door, daarom zagen we hen enkel op woensdagnamiddag. Er werd gewerkt in twee aparte groepen (jongens en meisjes). Thema’s rond identiteit en hun rol als tiener opnemen, kwamen aan bod door middel van sport en creatieve activiteiten.

Na zeven weken kunnen we concluderen dat we hier als ergo een meerwaarde konden betekenen voor velen. Niet functioneren als activiteitenbegeleider, maar doelgericht en therapeutisch te werk gaan om occupationele deprivatie tegen te gaan. Door het uitvoeren van activiteiten voorkomen we dat zij in een sociaal isolement geraken. Zo blijven ze hun mogelijkheden behouden (of zelfs verbeteren) tot handelen, en laat dit nu net een hoofddoel zijn binnen de ergotherapie, toch?

Irina en Jonas

Studenten ergotherapie Odisee Brussel.

Het Tapas project in Polen geeft ons de kans om onze kijk op ergotherapie te verruimen en zelfstandig, ergotherapeutisch te werken.

Door de beperkte aanwezigheid van mentoren waren we op onze eigen creativiteit en kennis aangewezen om therapie te geven aan onze volgpatiënten. Ook kregen we de kans om kennis te maken met Poolse, voor ons onbekende methodes zoals Shantala massage, Vojta, sensorische integratie en Sherborne.

We de kans om manuele therapie uit te voeren, te snoezelen, maaltijdbegeleiding en individuele therapie rond fijne motoriek, cognitieve ontwikkeling, sociaal-affectieve ontwikkeling te geven aan onze volgpatiënten.

Tijdens een presentatie aan de universiteit van Wroclaw konden we onze eigen, Belgische visie op ergotherapie delen met Poolse studenten ergotherapie.

Het was een unieke, onvergetelijke, grensverleggende buitenlandse ervaring.

Liselot, Lotte en Mike

DCIM100GOPROGOPR4875.

DCIM100GOPROGOPR5088.

Happy to have had the opportunity last week to tell about our non traditional TAPAS workfield for Occupational therapy students in a  Fedasil center, at the master program of occupational Science KULeuven.