Josse is momenteel nog steeds in Cochabamba Bolivia, waar ze als logopediste vrijwilligerswerk verricht onder de vlag van TAPAS vzw. Niet alleen studenten maar ook afgestudeerden kunnen via TAPAS vzw een unieke professionele en persoonlijke ervaring opdoen.
Hieronder haar verhaal.
Leven in Bolivia heeft mij veel nieuwe inzichten gegeven. Ik geleerd dat verbinding niet afhankelijk is van taal. Zelfs in een onbekende omgeving kan je mensen vinden, zolang je jezelf openstelt. Een glimlach, een gebaar of een simpele gezichtsuitdrukking zegt soms meer dan woorden ooit kunnen. Net die kleine momenten maken dat je je minder alleen voelt, zelfs duizenden kilometers van huis. Hier spelen kinderen een grote rol in. Op de school waren de leerlingen zeer enthousiast om mij te zien. Elke ochtend werd ik begroet met knuffels, brede glimlachen en een stortvloed aan vragen over mijn leven. Er is niets puurder dan de liefde van kinderen.
Ik ontdekte er ook hoe belangrijk het is om het leven te vieren. Liefst uitbundig. Op de dag van het downsyndroom werden alle kinderen met downsyndroom in de bloemetjes gezet. De hele school was versierd, ouders werden uitgenodigd en iedereen vierde samen. Geen klein symbolisch gebaar, zoals twee verschillende sokken dragen, maar een echt feest vol warmte en trots. En waarom zou je de verjaardag van de school stilletjes vieren als je er ook een gigantische parade van kan maken? In Bolivia grijpen ze elke reden aan om samen te komen en te vieren.
In Cochabamba staat eten centraal. Liefst eten dat gedeeld wordt. Samen zijn, spontaan bij elkaar binnenspringen en eten en drinken delen vormen er het hart van het sociale leven. Het draait er niet alleen om wat er op tafel staat, maar om met wie je aan tafel zit. Samen eten is geen dagelijkse gewoonte, maar een manier om verbondenheid te creëren. Het is dan ook iets waar de Cochabambino’s enorm trots op zijn. Er wordt wel eens gezegd dat ze altijd praten over wat ze gegeten hebben, wat er nu op tafel staat en wat ze straks zullen eten.
Maar niet alleen het eten maakt deel uit van die trots. Ook de cultuur en tradities leven er opvallend sterk voort. Bolivia draagt een unieke mix van christelijke invloeden en eeuwenoude Inca-tradities met zich mee. Naast God speelt ook Pachamama — moederaarde — een belangrijke rol in het geloof en het dagelijkse leven. Tot op vandaag worden rituelen en offers uitgevoerd ter ere van haar, van cocabladeren tot gedroogde babylama’s. Soms is het confronterend om te zien hoe sterk de sporen van het kolonialisme nog aanwezig zijn. Tegelijk is het bijzonder mooi om te merken hoe oude tradities niet verloren zijn gegaan, maar nog steeds actief beleefd en doorgegeven worden van generatie op generatie.
Het zijn levenslessen die ik voor altijd met me zal meedragen. Wat dit land en deze school mij hebben gegeven, is moeilijk te vergelijken met wat ik ooit ergens anders zal vinden. Ondanks de politieke uitdagingen straalt Bolivia een warmte en verbondenheid uit die zeldzaam zijn. Ik heb me nog nooit zó thuis gevoeld, terwijl ik tegelijkertijd zo ver van huis was.
Bedankt Josse vanwege TAPAS vzw.
